ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ,

ದಿನಗಳು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ,

ಗಾಳಿ ಬೆಳಕು ಶಬ್ದಗಳು ಸಾಯುತ್ತಿವೆ.....

ಕತ್ತಲೆಯ ಉಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಹೂತು

ಉಸಿರು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದೆ...!

ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಸವಿದೆ

ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕನಸಿದೆ

ಎದೆ ತುಂಬಿದ ಆಸೆಗೆ

ಬಾಗಿಲಾಚೆ ಬೆಳಕಿದೆ....

ತೆರೆಯಬೇಕಿನ್ನು ಕದಗಳನ್ನು

ಆದರೆ...............

ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ ಬಾಗಿಲು

ಸಿಗುವುದೆಂತು...?

ಹುಡುಕಬೇಕು.....

ಈ ನನ್ನ ಕವನದಲ್ಲಿ

ಹೊಸತು, ಹಳೆತ್ತಿಲ್ಲ,

ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯದ ,

ಜ್ಙಾನವಿಲ್ಲ,

ಇರುವುದೊಂದೆ ಜ್ಙಾನ.

ಅದುವೆ ವರ್ತಮಾನ,

ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೀ ಹಸಿವು,

ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಹಸಿವು............

ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ಶಾಪವನ್ನು ಹೊತ್ತು,

ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ವಸ್ತುವನ್ನೆ

ಮತ್ತೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಭಾಗ್ಯವ ಪಡೆದು,

ಬೆಳೆಬೆಳೆಯುತ್ತಾ

ಹೆತ್ತವರ ಪಾಲಿಗೆ ಭಾರವಾಗುತ್ತಾ....

ಎದೆಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತು,

ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಕನಸ್ಸು ಕಾಣುತ್ತಾ,

ತನ್ನದೇ ಆದ ಲೋಕವ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ.....

ಪರರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು

ಸತಿ,ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಸೇವೆ,

ಮಾತೃವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯ

ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಜೀವನ......

ಸಂತತಿಯ ಸಂಕೋಲೆಯಲ್ಲಿ

ಬಾಡಿ ಬೆಂಡಾಗಿ...

ಕೊನೆಗೂ ತನ್ನದಲ್ಲದ,

ತಾನು ತಾನಾಗಿರದ ಜೀವನದ

ಜೀವವ ಸವೆಸುತ್ತಾಳೆ................

ಇಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ.....................................